vmario na jabber.gda.pl

Na brzegu morza

Usiadłem na brzegu morza
ono — słone —
musi wiedzieć co znaczy tęsknić
i rozmywać ślady stóp wbrew woli

za horyzontem ziemia jak tu
spalona słońcem
smagana wiatrem
czy śpiąca pod śniegiem

śnię jednak o innej
długie drogi wiodą przez żywiczne lasy
kto zgubi szlak znika w puszczy
z potem na skroniach i chomiczym sercem

przyjemnie cieszyć się wiatrem światów
nieistniejących jak czyjeś oczy
przyjemnie gubić drogę
i tonąć po pas w paprociach

tu zaś nie wolno uczynić nic głupiego
złapać za rękę i wyszeptać
słów zwłaszcza najprostszych
co najbardziej tną skórę

takie słowa wyszeptane
to jakby uwięzić jastrzębia
w klatce smutnego kanarka
co nie zna przyszłości

uciekam więc na drugi brzeg
gdzie śmiech staje się oddechem
nikt mnie szukał nie będzie
nikt kto ma serce

* * *

nie zabiera się wszystkiego
w kolejną podróż
ani pierwszą ani ostatnią
ćwierćdolarówki nie wiadomo skąd
złamanego ołówka
figurki znalezionej na dnie jeziora
choćby z tobą widziała słońce przez mętne wody Rospudy

w plecak
gdy idzie się przez wysokie trawy
nie pakuje się czyichś powiek
perlistego śmiechu
nawet uścisku dłoni
mówi się do widzenia i wymawia imię
które dotąd wypełniało świat

znika się za ścianą lasu
idzie dalej kilkadziesiąt kroków lub lat
bez znaczenia
w plecaku i tak mieć trzeba bułki
i choć kilka stron zadrukowanych mądrymi słowami
płaszcz można zostawić
są wysokie gęste świerki

w ich żywicy twoja krew
niedojrzały bursztyn
wiesz w bursztynach grzęzną małe muszki
nie dość mądre by w porę uciec
dlatego nie musisz się o nic martwić
bursztyn można wyłowić z oceanu na krańcu świata
nawet za tysiąc lat

Nie wolno mi zapomnieć

są ludzie
i są miejsca
są słowa piosenek
i melodie, co grają na strunach serca
i obrazy pędzlem malowane
są historie w słowach zaszyte
są nawet szczere łzy
w których przebrzydły świat nie chce utonąć
i tak uparcie w potoku jesiennych liści
wciąż powtarzam zagubionemu promykowi słońca:
są jeszcze drogi dla Ciebie
        dla których warto żyć

Będę o Tobie pamiętać

pewnie chciałeś dotknąć jeszcze gwiazd
i skrzydłami musnąć słońce

późną nocą znaleźć swój paproci kwiat
lub po prostu związać koniec z końcem

miałeś w świecie swoje miejsce — wiem
choć w tym świecie jest tak ciasno

śmierć powinna przyjść jak zasłużony sen
nie zabierać, kiedy jeszcze jasno

* * *

na mojej drodze
skóra węża
niedbale rzucona

Psalm z szuflady

Jesteś moją siłą
I okrzykiem moim:
„Nie pozostawi mnie Pan bez pociechy
Bez otuchy iść nie pozwoli!”.

To o Tobie mówią moje wargi:
„Pozostałem sam pośród burzy”,
Bo gdy świat opuściłem,
Samotność moja była Twoją obecnością.

W milczeniu głos Twój usłyszałem
I w bezmiłości dotknąłeś mego serca.
Inaczej teraz już iść nie chcę między ludzi,
Jak z Tobą, Panie, do końca dni.