Może zdążyliście się już zorientować, że ludziom takim jak ja — melancholikom, dla których miłość, ból, szczęście i niedola są jedynie wymówkami służącymi do podtrzymywania wiecznej samotności — życie nie oferuje ani wielkich radości, ani wielkiego smutku. Nie twierdzę, że nie możemy wiązać się z duszami dręczonymi podobnymi uczuciami — wprost przeciwnie, współczujemy im. Nie możemy jednak zrozumieć dziwnego niepokoju, który ogarnia nas w takich chwilach. Ta cicha udręka mąci nam umysł i studzi serca, zajmując miejsce przeznaczone na prawdziwą radość i smutek.
Orhan Pamuk, „Nazywam się Czerwień”
Kiedyś kojarzyłem melancholię z epoką romantyzmu i… Tatusiem Muminka. Wydawało mi się, że jest to pewna stoicka forma przeżywania emocji — ktoś raz się śmieje, a raz płacze — ktoś inny zawsze ze spokojem na twarzy wypatruje na horyzoncie lepszego jutra. Choćby nawet w głębi duszy nie wierzył, że kiedykolwiek je zobaczy.
W końcu jednak zaczęło do mnie docierać, że jest coś przerażająco prawdziwego w słowach, które ponoć usłyszał pewien chasyd od rabina:
Strzeż się melancholii, ona jest gorsza i bardziej zgubna niż grzech.
[…] Pod koniec wizyty dzieci zebrały się w namiocie i ustawiły się w długą kolejkę po jedyny posiłek: miskę owsianki, rozdawanej przez UNICEF w krańcowych przypadkach.
Audrey rozmawiała z jakimś urzędnikiem. W tym samym czasie Robby i John zauważyli niedużą dziewczynkę, czekającą w kolejce głodnych dzieci. Mała jak zaczarowana wlepiała wzrok w obcą panią, którą wcześniej widziała w gronie rówieśników. Kolejka posuwała się naprzód, a na twarzy dziewczynki malowała się cała gama uczuć. Niemal otępiała z głodu, raz po raz zerkała na początek kolejki, ale za chwilę znów coś ją ciągnęło do Audrey. Walczyły w niej dwie najpotężniejsze siły, kierujące całym ludzkim życiem: wola przetrwania — a co za tym idzie zaspokojenia głodu — i potrzeba miłości, wiary i nadziei, którą zazwyczaj daje uścisk matki.
W pewnym momencie Audrey popatrzyła na nią i przerwała rozmowę. Dziewczynka wytrwała do samego końca. Kiedy już była pierwsza, spojrzała na miskę, potem na jedzenie… i nagle wyskoczyła z grupy i co sił w nogach pobiegła w stronę Audrey. Przeważyły uczucia, w tej chwili ważniejsze niż głód i instynkt samozachowawczy.
Sean Hepburn Ferrer, „Audrey Hepburn. Uosobienie elegancji”
Tak, mowa o tej samej Audrey, która zagrała w „Zabawnej buzi”. Nic dodać, nic ująć.
Pewien wielki europejski mistrz sztuk plastycznych spacerował po europejskiej łące z innym znanym malarzem i rozmawiali o sztuce. Przed nimi pojawił się las. Jeden mistrz powiedział do drugiego: „Jeśli jesteś prawdziwym artystą, narysujesz to drzewo tak, że miłośnik przyrody, gdy tu przyjdzie, rozpozna je pośród innych”.
Dziękuję Allahowi, że mnie, biednego drzewa, które tu widzicie, nie narysowano z taką precyzją. I nie dlatego, że boję się, iż gdybym powstało w stylu europejskim, to wszystkie psy Stambułu, uważając mnie za prawdziwe, siusiałyby na mnie, ale dlatego że ja nie chcę być drzewem samym w sobie, chcę być jego znaczeniem.
Orhan Pamuk, „Nazywam się Czerwień”
Gdy po raz pierwszy brałem w ręce tę książkę, nie wiedziałem o niej nic. Ponoć miał to być kryminał, ale tyle w tym stwierdzeniu prawdy, ile w słowach, że „Potop” to powieść przygodowa, a „Solaris” — historia miłosna. Owszem, od początku do końca jednym z głównych wątków jest morderstwo i poszukiwania sprawcy, ale to nie kryminalna zagadka sprawiła, że nie potrafiłem oderwać się od lektury. Tak naprawdę, jeżeli chodzi o fabułę, to bardziej wciągająca była miłosna gra między Czarnym i Şeküre, ale i ona sprawia wrażenie dodatku do czegoś znacznie głębszego, jak gdyby akcja w tej książce była zbiorem miniatur, namalowanych przez osmańskich mistrzów; miniatur, które nie oddają jednak istoty treści.
Mój główny temat — kto jest człowiekiem, a kto tylko się nim wydaje (lub za takowego podaje)? — stoi tutaj na pierwszym miejscu. Dopóki wszyscy razem i każdy z osobna nie uzyskamy pewności co do odpowiedzi na to pytanie, stajemy wobec — według mnie — problemu najpoważniejszego z możliwych. Bez właściwej odpowiedzi na to pytanie nie możemy być pewni sami siebie. Nie znam nawet siebie, a co dopiero was. Dlatego też nie przestaję rozwijać tego tematu; żadne pytanie nie jest dla mnie ważniejsze. A odpowiedź nie przychodzi łatwo.
Philip K. Dick, komentarz do opowiadania „Druga odmiana” („Second Variety”)
W ostatnich dniach dużo można usłyszeć o Wojciechu Cejrowskim, zwłaszcza w kręgach katolickich i prawicowych. Najpierw TVP zdjęła z anteny „Boso przez świat”, a teraz radiowa Trójka zaniechała emisji prowadzonej przez niego audycji. W obu przypadkach sankcje wynikły z powodu udziału Cejrowskiego w spocie wyborczym Marka Jurka. Jasne jest, że dziennikarz mediów publicznych nie może promować konkretnej partii czy posła, ale z drugiej strony, w obu przypadkach Cejrowski nie jest chyba pracownikiem tych mediów sensu stricto, a obowiązujący go kontrakt nie nakłada na niego wspomnianych ograniczeń.
Niedawno obejrzałem po raz pierwszy film „Buntownik z wyboru” („Good Will Hunting”). Wywarł on na mnie wrażenie co najmniej takie jak „Forrest Gump”. Nie nastraja mnie może tak pozytywnie, ale za to nie jest całkowicie oderwaną od rzeczywistości bajką. A niektóre sceny naprawdę chwytają za serce.
Uwaga, spojler!
„Poncjusz Piłat”, NormalsiBędę hojny — pójdziesz precz;
Twoje pismo, a mój miecz.
Wyrwij z niego słowa dwa,
Że królestwo Twoje trwa!
Utwór do pobrania ze strony zespołu.
Stali czytelnicy mojego bloga zapewne zauważyli, że przez Triduum Paschalne konsekwentnie cytowałem fragmenty jednej z piosenek zespołu „Normalsi”. Nie czyniłem tego ze względu na jakieś szczególne bogactwo prawd wiary zawartych w tym utworze, ale dlatego, że skłoniła mnie on do spojrzenia na mękę Chrystusa z innej perspektywy: z perspektywy człowieka, dla którego zmartwychwstanie było czymś całkowicie abstrakcyjnym. I nie mam tu na myśli tylko Poncjusza Piłata. Dla wszystkich uczniów Jezusa jego męka i śmierć musiała być wielkim ciosem i tajemnicą — dlaczego Mesjasz ginie z ręki zaborcy śmiercią zbrodniarza? Dlaczego Ten, który miał wyzwolić dał się pojmać? Doprawdy, musiało to być całkiem nie do pojęcia, skoro jeszcze w Ogrójcu Piotr gotów był wyciągnąć miecz z pochwy, a parę godzin później nie był już nawet w stanie przyznać się do swego Mistrza.
Niech ucichną telefony,
Staną dworce i ulice,
Miasto wstrzyma oddech, przecież
W celi śmierci mrze Zbawiciel.
Żaden cud się tu nie zdarzy,
Cieśla zbije skrzynie z desek,
A ja wezmę od grabarzy
Garść śmierdzącej ziemi w kieszeń.
„Poncjusz Piłat”, Normalsi
Ty, Jeszua, jesteś sam;
Zginiesz jak w płomieniach ćma.
Sięgasz po coś, czego chcieć
To jak skazać się na śmierć.
„Poncjusz Piłat”, Normalsi
Niech ucichną dzwony
I niech przestaną krakać wrony.
Niech głodnemu psu kość rzucą,
Żeby zamilkł najedzony.
Niech nie słyszę nawet szmeru,
Spłoszonego nocą szczura.
Chcę milczenia per procura,
Skoro mam krzyżować Króla.
„Poncjusz Piłat”, Normalsi
2007–2010 Mariusz Chilmon, Augustów — Gdańsk
Teksty, zdjęcia i inne zasoby mojego autorstwa na tej stronie są objęte licencją Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska, o ile nie zaznaczono inaczej.
Szablon powstał przy użyciu Wolnego Oprogramowania.
Wykorzystano zestaw ikon bwpx.icns autorstwa Paula Armstronga.
Całość napędza JoggerPL.
O mnie
Fotografie
Techblog
Strona domowa
Kanał Atom
Zaloguj się