vmario na jabber.gda.pl

Jest to rzecz niby banalna, ale na co dzień nie uświadamiana, szczególnie, gdy to my jesteśmy stroną indoktrynującą. A warto zauważyć, jak często ten schemat jest realizowany niejako automatycznie, wskutek samego przyjęcia pewnej postawy życiowej. Smutas będzie dołował swoim narzekaniem (bo z czego ci głupcy się cieszą?), wesołek poszturchiwał i żartował (by wyrwać biedaków z marazmu), a językowy nazista poprawiać wszystkich dokoła („bo tak”). Wszystko jest w porządku tak długo, jak kładziemy silny nacisk na rzeczy naprawdę istotne, a potrafimy przejść do porządku dziennego nad tym, że ktoś zakłada skarpetki do sandałów. Bo przecież najzupełniej naturalne jest, że purytanin nawołuje do umiarkowania, a obrońca praw zwierząt do karania oprawców koni; ale jeżeli szachista przez lata próbuje namolnie zarazić autentyczną pasją kolegów z klasy, to czujemy, że i jego siły są tu marnowane, i cierpliwość otoczenia nadwyrężana.

Piszę to wszystko przede wszystkim dla siebie, by zapamiętać trzy ważne rzeczy:

1. Nie unosić się, gdy ktoś mnie indoktrynuje, bo sam to czasem robię. Raczej w pierwszej kolejności wyjaśnić cierpliwie, że mam inny pogląd, a dopiero później tłuc krzesłem w samoobronie.
2. Nie spalać się, próbując obrócić wszystkich na swój obraz i podobieństwo, bo już sam fakt istnienia różnorodności jest dobry, a nie można zapominać, że przecież nie zawsze ma się rację. Siły należy inwestować najpierw w normy i przekonania najistotniejsze — te, od których naprawdę coś zależy.
3. Nie dać się zagłuszyć i stłamsić schematami ludzi z otoczenia. Nie należy doprowadzać do sytuacji takich, jak opisana przez Claygirl, gdy szuka się dziwnych dróg na zachowanie swojej odrębności przy jednoczesnej akceptacji otoczenia.

Jestem jedynym mną we Wszechświecie i wiem, że Ty możesz powiedzieć o sobie dokładnie to samo. Zmieniajmy siebie nawzajem po to, by stawać się lepszymi ludźmi, nie po to, by satysfakcjonować własne światopoglądy i tłumić dysonanse poznawcze.