vmario na jabber.gda.pl

Główne bohaterki filmu dojrzewały w dysfunkcyjnych rodzinach, nie ma jednak podstaw sądzić, by były ofiarami regularnej, zadawanej z premedytacją przemocy fizycznej czy psychicznej. Chodzi raczej o olbrzymie osamotnienie i brak wsparcia ze strony najbliższych. Ciekawe jest, iż twarzy rodziców praktycznie się w filmie nie pokazuje, zupełnie jakby byli oni najodleglejszymi dla swoich dzieci ludźmi, jakby całe istotne życie toczył się gdzieś poza rodzinnym domem.

Dziewczyny znacznie różnią się od siebie, a relacje, które je łączą, są bardzo kruche. Trudno nazwać to przyjaźnią; to raczej specyficzna sympatia, która z czasem zmieniła się w coś rodzaju przyzwyczajenia. W końcu okazuje się, że dzieli je zbyt wiele i dochodzi do tragedii.

„Inferno” mówi o złu, które w nas siedzi i chyba próbuje zaproponować jakąś genezę tego zła, które rodzi się z krzywd doznanych w dzieciństwie, samotności i rozczarowania światem dorosłych. Film pokazuje też bardzo wyraźnie, jak bardo niektórzy ludzie zżyci są ze swoimi maskami i jak trudno jest kogokolwiek oceniać na podstawie jego zachowania.

W dalszej części wpisu występują spojlery.

Bardzo przypadła mi do gustu postać katechetki — ciepłej, uśmiechniętej siostry zakonnej, która zaraz na początku wypowiada bardzo ważne słowa:

Szatan nie jest zwierzęciem z ogonem i racicami. Nie jest też eleganckim dżentelmenem w czerni, który podpisuje cyrografy ze swoimi ofiarami. Szatan jest kimś znacznie bardziej… strasznym i groźnym. Wystarczy zacytować św. Augustyna, który stwierdził, że gdyby Bóg dał diabłu wolną rękę, to nikt z nas nie zostałby przy życiu. Piekło to nie płomienie i widły diabłów; to miejsce, w którym człowiek czuje się poza granicami rozsądku.

„Inferno”

Ta scena znakomicie obrazuje myśl, która zapewne dotknęła nie tylko mnie, a która mówi, iż naprawdę głębokie zło potrafi narodzić się tuż obok nas, w pełnym słońcu, w świetle dnia, w zupełnym spokoju i zwykłej codzienności. Słowa katechetki są też dla mnie jakimś kluczem, który przybliża do rozwiązania zagadki, nurtującej mnie po obejrzeniu filmu — dlaczego Xena, która szybko wzbudziła moją sympatię, której współczułem, i którą w jakiś sposób podziwiałem, dlaczego właśnie ona pierwsza podniosła rękę na Ingę? O ile wydawało mi się, że Anka może być do czegoś takiego zdolna, a przede wszystkim miała jakiś motyw (słaby co prawda, ale jednak), o tyle Baśka…

Co ją skłoniło do tego czynu? Reminiscencje z „Ogrodu ziemskich rozkoszy” Boscha? Inga i Piękniś stali się obrazem zła i grzechu, które trzeba tępić? A może chodziło tylko o to, by by dać ujście temu wszystkiemu, co w samej Xenie siedziało; by po prostu zabić, nie ważne tak naprawdę kogo?

Napisałem, że Ankę oceniłem znacznie gorzej niż Baśkę, ale wydaje mi się, że w chwili zabójstwa obiema powodowało to samo, a przynajmniej coś podobnego i nie była to zazdrość, a jeżeli zazdrość to o to, jak Inga radziła sobie z podobnymi do ich problemami. Nazwałem Ingę „słodką idiotką”, ale to kolejny pozór, wszak to osoba, która umiała wykorzystać innych do własnych celów, która wiedziała, że może manipulować ludźmi, w szczególności mężczyznami.

Nie ma tu prostych odpowiedzi, nie sposób ocenić kogokolwiek jednoznacznie i trudno powiedzieć, co miał na myśli Wytatuowany, mówiąc o winie i karze. Historia jest smutna, niejasna i zaskakująca. Jeżeli potraktować ją jako przestrogę, należałoby się mieć na baczności dzień i noc i to przed samym sobą. Na myśl, iż we mnie samym czy choćby w niektórych z bliskich mi osób mogą kryć się niezgłębione pokłady nienawiści wobec całego otoczenia, robi mi się zimno. W takich chwilach zastanawiam się, czy człowiek jest z gruntu dobry, czy z gruntu zły. Odpowiedzi nie znam, ale myślę, że przejście z jednej strony na drugą nie jest trudne, to tylko kwestia tego, czy chce się pozostać w granicach czegoś, co można nazwać „rozsądkiem” (a co zwykło się dziś sprowadzać do irracjonalnego „serca”), czy też chce się wybiec dalej. To jest jak obawa przed mimowolnym zrobieniem czy powiedzeniem czegoś nieprzyzwoitego w miejscu publicznym — znasz granicę, wiesz, że tego nie zrobisz, ale boisz się, bo przecież wystarczy chwila, a już będziesz zadawał sobie pytanie rodem z filmów komediowych: „To ja to powiedziałem głośno?”. Szkopuł w tym, że tu chodzi o coś śmiertelnie poważnego.