vmario na jabber.gda.pl

Kto tak jak ja kojarzy Audrey Hepburn z „Rzymskich wakacji” i „Zabawnej buzi” nie może się oprzeć wrażeniu, że najwulgarniejszą postacią, jaką byłaby ona w stanie zagrać jest kokieteryjna miłośniczka starszych a bogatych mężczyzn, bo nawet określenie dama do towarzystwa wydaje się zbyt mocne. Dziwi więc decyzja twórców filmu, by odrzucić kandydaturę Marilyn Monroe (bo co mógł mieć do powiedzenia Capote?) i zaangażować Hepburn. Nie ma jednak co gdybać — to jedna z moich ulubionych aktorek zagrała Holly Golightly i choć stworzyła postać trochę naiwną i mało autentyczną, to jednak niewątpliwie bardzo sympatyczną i w swoim ekscentryzmie niezwykle urokliwą.

Zresztą cały film jest bardzo udany. Ostatnia scena jest genialna i idealnie wpasowuje się w gatunek melodramatu. Pierwsza też jest świetna: Holly wcinająca croissanty i popijająca kawę przed witryną sklepu Tiffany’ego to pomysł jedyny w swoim rodzaju, zwłaszcza, że za chwilę dowiadujemy się, co ona w tym wszystkim widzi. Wiele innych scen w „Śniadaniu…” również zasługuje na uwagę, jak choćby absolutnie zakręcona sekwencja przyjęcia. Niby nie wybucha się przy tym śmiechem, ale za to przyjęcie oddałbym wiele współczesnych scen komediowych.

Na grze aktorskiej szczególnie się nie znam, ale niektóre kreacje bardzo mi się podobają; Paulowi Varjakowi, granemu przez Georgea Pepparda nie mam nic konkretnego do zarzucenia, a 2E grana przez Patricię Neal jest więcej niż udana. Nawet pan Yunioshi nie razi mnie szczególnie, choć sami twórcy filmu przy każdej okazji w pokorze spuszczają głowę i zarzekają się, że gdyby mogli nakręcić film jeszcze raz, to obsadzili w tej roli rodowitego Japończyka, a już na pewno nie Mickey Rooney’a. (Wyszło jednak, jak wyszło i pan Yunioshi pojawił się nawet w fabularyzowanej biografii Bruce’a Lee „Dragon: The Bruce Lee Story” jako przykład rasizmu w kinie). Z postaci trzecioplanowych moją uwagę przykuł świetnie zagrany sprzedawca od Tiffany’ego, w którego wcielił się John McGiver.

Fabuła filmu jest zupełnie do rzeczy, a muzyka znakomicie buduje klimat i choćby z tego względu dwa Oscary dla Henry’ego Manciniego wydają się zasłużone. Poza tym ckliwe „Moon River” znakomicie pasuje do osoby, którą w rzeczywistości jest Holly.

Całość to po prostu klasyka, pozycja obowiązkowa dla miłośników starego kina. Szkoda, że takich filmów już się nie robi.