vmario na jabber.gda.pl

Postanowienie w dużej mierze udało mi się zrealizować, choć często o nim zapominałem i zdarzało mi się czasem jednego wieczoru nadrabiać zaległości z kilku dni. Zadanie nie było takie proste, na jakie wyglądało. Owszem, w pierwszych dniach szło łatwo, ale już po tygodniu wymagało główkowania. Jak to? Tak trudno wymienić więcej niż siedem własnych wad i siedem zalet? Ano, było mi trudno, zwłaszcza jeżeli chodzi o te drugie. Założyłem sobie dodatkowo, że nie będę wypisywał wad, na które nie ma się wpływu, jak jakieś niedoskonałości fizyczne, ani zalet o podobnym charakterze. W końcu to wszystko miało służyć czemuś innemu niż użalanie się nad sobą czy chełpienie się.

Pierwsze wnioski pojawiły się już po tygodniu — łatwiej wypisywać jest wady. I zajmują one więcej miejsca. Dosłownie i w przenośni. Wypisując wady zastrzegałem dodatkowe warunki, podawałem okoliczności, dodawałem epitety, krótko mówiąc, każda wada była jako-tako zarysowana. Zalety dla odmiany streszczały się w góra kilku słowach, a nierzadko zapisywałem tylko pojedynczy wyraz.

Całość zaczęła przypominać coś na kształt białego poplamionego obrusu. Patrząc na taki obrus widzi się przede wszystkim właśnie plamy. Podobnie jest z wadami, które widzi się codziennie, narzeka się na nie, czasem z nimi walczy, ale zapomnieć o nich się nie da. Zalety zaś są jak dobrze naoliwiona maszyna — ich pracy się po prostu nie zauważa.

No dobrze, ale co dalej, bo to wszystko zbyt odkrywcze nie było… Cóż… siedzę teraz nad tą kartką i tak naprawdę — nie wiem. Do kilku wniosków doszedłem, może jeszcze jakiś mi się nasunie, w każdym razie nie uważam, że pomysł był głupi. Taki mały, prosty eksperyment psychologiczny. Myślę, że warto spróbować.