vmario na jabber.gda.pl

Film ma przynajmniej kilka ważnych plusów. Jak wspomniałem, uwagę zwraca przede wszystkim nietypowa forma tj. paradokument. Są, rzecz jasna, pewne mankamenty tej konwencji. Ot, polskie napisy ledwo widoczne na banerach stacji telewizyjnych czy wkurzające po pewnym czasie drżenie obrazu kręconego z ręki. Brak też pewnej konsekwencji, bo w pewnym momencie film staje się zdecydowanie bardziej fabularny niż na początku. Z jednej strony ogląda się go odtąd trochę przyjemniej, z drugiej — stylizacja na dokument była udana i bardzo przypadła mi do gustu. Czuło się pewien realizm.

Treść nadąża za formą. „Dystrykt 9” jest moim zdaniem historią o Kontakcie i historią o Wikusie. Jestem zwolennikiem Lemowego spojrzenia na Kontakt, tj. oczekuję raczej totalnego braku zrozumienia niż uściśnięcia dłoni i poklepania po plecach. Myślę też, że Kontakt stałby się dla wielu organizacji, w tym wojska, okazją do niezłego biznesu. Nie chcę odsądzać od czci i wiary polityków, generałów czy naukowców, ale trudno mi sobie wyobrazić, by nie znalazło się choć kilku żywo zainteresowanych wykorzystaniem Obcych czy ich technologii za wszelką cenę. Dlatego też przywodzące na myśl eksperymenty Josefa Mengele zachowania laborantów znęcających się nad Wikusem nie wydają mi się przesadzone, choć w kinie jest to motyw raczej zużyty i należało się go w tym filmie spodziewać.

Sam Wikus wydaje mi się postacią bardzo udaną. Dwulicowy formalista, który na boku śmiało dokonuje „aborcji”, zdaje się nie tylko na płodach Obcych, przez matkę określany jest mniej więcej jako „jedno z mniej bystrych dzieci”, przy każdej możliwej okazji bierze nogi za pas, a do tego jest zwyczajnie fajtłapowaty — krótko mówiąc, osoba, którą trudno polubić. Może dlatego wydaje się tak prawdziwy. Co prawda w ostatnim momencie przemienia się w Prometeusza Obcych, ale co mi tam, przełknę to bez mrugnięcia okiem, bo Wikus jest dużym atutem filmu.

Gorzej z postaciami Obcych. Tu pojawiają się bolesne dziury w fabule. Zagłodzone mrówki-robotnice? Ok, rozumiem, ale dlaczego pośród tylu setek tysięcy „krewetek” pokazano tylko trójkę z wyższej kasty? Mam uwierzyć, że Cristopher, jego kumpel i synek sami dźwigają brzemię odwiezienia do domu zgrai, za przeproszeniem, zidiociałych pożeraczy kociej karmy, którzy dysponując potężną bronią ograniczają się do wybryków na poziomie gimnazjalistów? Pomysł na to, by ich tajemnicza „ciecz”, zdająca się być źródłem energii, miała również zdolność sprowadzania ludzkiego DNA do genotypu Obcych też jest nieco wątpliwy, ale to już moje prywatne pseudonaukowe dywagacje. Pozostaje mi mieć nadzieję, że te i parę innych nurtujących wątpliwości zostanie dobrze wykorzystanych w ewentualnej kontynuacji „Dystryktu 9”.

Rozpisałem się trochę, ale mocne i słabe strony filmu, fabularne zagadki czy żarty pojawiające się od czasu do czasu stanowią szerokie pole dla dyskusji. Do tego należy pamiętać, że wiele osób interpretuje „Dystrykt 9” jako społeczną metaforę, odnoszącą się szczególnie do realiów Afryki. Trudno odmówić tej interpretacji słuszności, zwłaszcza, że Nigeryjczycy żyjący na obrzeżach Dystryktu są postaciami wybitnie negatywnymi.