vmario na jabber.gda.pl

[…] Pod koniec wizyty dzieci zebrały się w namiocie i ustawiły się w długą kolejkę po jedyny posiłek: miskę owsianki, rozdawanej przez UNICEF w krańcowych przypadkach.

Audrey rozmawiała z jakimś urzędnikiem. W tym samym czasie Robby i John zauważyli niedużą dziewczynkę, czekającą w kolejce głodnych dzieci. Mała jak zaczarowana wlepiała wzrok w obcą panią, którą wcześniej widziała w gronie rówieśników. Kolejka posuwała się naprzód, a na twarzy dziewczynki malowała się cała gama uczuć. Niemal otępiała z głodu, raz po raz zerkała na początek kolejki, ale za chwilę znów coś ją ciągnęło do Audrey. Walczyły w niej dwie najpotężniejsze siły, kierujące całym ludzkim życiem: wola przetrwania — a co za tym idzie zaspokojenia głodu — i potrzeba miłości, wiary i nadziei, którą zazwyczaj daje uścisk matki.

W pewnym momencie Audrey popatrzyła na nią i przerwała rozmowę. Dziewczynka wytrwała do samego końca. Kiedy już była pierwsza, spojrzała na miskę, potem na jedzenie… i nagle wyskoczyła z grupy i co sił w nogach pobiegła w stronę Audrey. Przeważyły uczucia, w tej chwili ważniejsze niż głód i instynkt samozachowawczy.

Pewien wielki europejski mistrz sztuk plastycznych spacerował po europejskiej łące z innym znanym malarzem i rozmawiali o sztuce. Przed nimi pojawił się las. Jeden mistrz powiedział do drugiego: „Jeśli jesteś prawdziwym artystą, narysujesz to drzewo tak, że miłośnik przyrody, gdy tu przyjdzie, rozpozna je pośród innych”.

Dziękuję Allahowi, że mnie, biednego drzewa, które tu widzicie, nie narysowano z taką precyzją. I nie dlatego, że boję się, iż gdybym powstało w stylu europejskim, to wszystkie psy Stambułu, uważając mnie za prawdziwe, siusiałyby na mnie, ale dlatego że ja nie chcę być drzewem samym w sobie, chcę być jego znaczeniem.