Niedawno obejrzałem po raz pierwszy film „Buntownik z wyboru” („Good Will Hunting”). Wywarł on na mnie wrażenie co najmniej takie jak „Forrest Gump”. Nie nastraja mnie może tak pozytywnie, ale za to nie jest całkowicie oderwaną od rzeczywistości bajką. A niektóre sceny naprawdę chwytają za serce.
Uwaga, spojler!
Przyznam się bez bicia, że tytuł (cóż, tłumaczenie z pewnością nie jest wierne, ale moim zdaniem niezłe) i początek filmu nastawiły mnie na coś zupełnie innego. Spodziewałem się, że Will przez większość czasu będzie poniżał zbyt pewnych siebie studentów, wszczynał bójki i pisał długaśne równania na lustrze (mam dziwne wrażenie, że jak się chce w filmie zrobić z kogoś matematycznego geniusza, to trzeba mu dać pisak i kawałek szkła, bo długopis i kartka są zdecydowanie zbyt trywialne), hołubiąc przy tym nonkonformizm i indywidualizm. W zamian za to dostałem Robina Williamsa, który jako doktor Sean sprowadza chłopaka na ziemię. Jedną rozmową w parku ukazuje, jak niewiele może wiedzieć o życiu młody człowiek, nawet jeżeli jest przez to życie bardzo doświadczony, i jak mało wartości niesie ze sobą jego bunt.
Ale to nie scena rozmowy w parku czy motyw łódki na obrazku poruszyły mnie najbardziej. Z całego filmu najważniejszy jest dla mnie dialog Willa z jego kumplem Chuckiem. Kumplem, który nagle okazuje się przyjacielem w pełnym tego słowa znaczeniu, to jest kimś, kto woli cię stracić, niż pozwolić ci na pójście złą drogą.
Chuckie: Look, you're my best friend, so don't take this the wrong way. In twenty years, if you're still livin' here, comin' over to my house to watch the Patriots games, still workin' construction, I'll fuckin' kill you. That's not a threat, that's a fact. I'll fuckin' kill you.
Will: What the fuck are you talkin' about?
Chuckie: Look, you got somethin' that none of us-
Will: Oh, come on! Why is it always this, I mean, I fuckin' owe it to myself to do this or that? What if I don't want to?
Chuckie: No. No, no, no. No, fuck you. You don't owe it to yourself. You owe it to me. 'Cause tomorrow I'm gonna wake up and I'll be fifty. And I'll still be doing this shit. And that's all right, that's fine. I mean, you're sittin' on a winning lottery ticket and you're too much of a pussy to cash it in. And that's bullshit. `Cause I'd do anything to fuckin' have what you got. So would any of these fuckin' guys. It'd be an insult to us if you're still here in twenty years. Hanging around here is a fuckin' waste of your time.
Will: You don't know that.
Chuckie: I don't?
Will: No. You don't know that.
Chuckie: Oh, I don't know that. Let me tell you what I do know. Every day I come by to pick you up. And we go out we have a few drinks and a few laughs, and it's great. But you know what the best part of my day is? It's for about ten seconds from when I pull up to the curb to when I get to your door. Because I think maybe I'll get up there and I'll knock on the door and you won't be there. No goodbye, no see you later, no nothin'. Just left. I don't know much, but I know that.
„Good Will Hunting”
ten jest niezly:
Sean: Thought about what you said to me the other day, about my painting. Stayed up half the night thinking about it. Something occurred to me… fell into a deep peaceful sleep, and haven’t thought about you since. Do you know what occurred to me?
Will: No.
Sean: You’re just a kid, you don’t have the faintest idea what you’re talkin’ about.
Will: Why thank you.
Sean: It’s all right. You’ve never been out of Boston.
Will: Nope.
Sean: So if I asked you about art, you’d probably give me the skinny on every art book ever written. Michelangelo, you know a lot about him. Life’s work, political aspirations, him and the pope, sexual orientations, the whole works, right? But I’ll bet you can’t tell me what it smells like in the Sistine Chapel. You’ve never actually stood there and looked up at that beautiful ceiling; seen that. If I ask you about women, you’d probably give me a syllabus about your personal favorites. You may have even been laid a few times. But you can’t tell me what it feels like to wake up next to a woman and feel truly happy. You’re a tough kid. And I’d ask you about war, you’d probably throw Shakespeare at me, right, „once more unto the breach dear friends.” But you’ve never been near one. You’ve never held your best friend’s head in your lap, watch him gasp his last breath looking to you for help. I’d ask you about love, you’d probably quote me a sonnet. But you’ve never looked at a woman and been totally vulnerable. Known someone that could level you with her eyes, feeling like God put an angel on earth just for you. Who could rescue you from the depths of hell. And you wouldn’t know what it’s like to be her angel, to have that love for her, be there forever, through anything, through cancer. And you wouldn’t know about sleeping sitting up in the hospital room for two months, holding her hand, because the doctors could see in your eyes, that the terms „visiting hours” don’t apply to you. You don’t know about real loss, ‘cause it only occurs when you’ve loved something more than you love yourself. And I doubt you’ve ever dared to love anybody that much. And look at you… I don’t see an intelligent, confident man… I see a cocky, scared shitless kid. But you’re a genius Will. No one denies that. No one could possibly understand the depths of you. But you presume to know everything about me because you saw a painting of mine, and you ripped my fucking life apart. You’re an orphan right?
[Will nods]
Sean: You think I know the first thing about how hard your life has been, how you feel, who you are, because I read Oliver Twist? Does that encapsulate you? Personally… I don’t give a shit about all that, because you know what, I can’t learn anything from you, I can’t read in some fuckin’ book. Unless you want to talk about you, who you are. Then I’m fascinated. I’m in. But you don’t want to do that do you sport? You’re terrified of what you might say. Your move, chief.
Tak, ta rozmowa jest świetna. Pokazuje, że Willowy bunt, a nawet jego wiedza, nie są warte tyle, ile mu się wydaje. Dorosłości nie da się wyczytać, nauczyć, przeskoczyć — po prostu trzeba swoje przeżyć...
Muszę obejrzeć ten film ;).
hej, zupelnie zapomnialam, ze mam te strone w zakladkach... ok.. masz racje doroslosc trzeba przezyc... w maju jeszcze nie rozumialam Twojego zachwytu tymi 10 sekundami teraz juz rozumiem. dzieki, i w ogole dzieki za tego bloga:)
@Asia: Dziękuję za dobre słowo.
BTW, ja też spojrzałem teraz na ten wpis trochę inaczej. Pomyślałem sobie, że może ktoś przeżywa jakieś swoje 10 sekund przed spotkaniem ze mną...?
Wysyłając komentarz, wyrażasz zgodę na jego publikację na zasadach licencji CC BY-SA 3.0 PL. Autor zastrzega sobie prawo do moderacji komentarzy, szczególnie w przypadku wypowiedzi wulgarnych i niezwiązanych z tematem dyskusji.
2007–2011 Mariusz Chilmon, Augustów — Gdańsk
Teksty, zdjęcia i inne zasoby mojego autorstwa na tej stronie są objęte licencją Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska, o ile nie zaznaczono inaczej.
Szablon powstał przy użyciu Wolnego Oprogramowania.
Wykorzystano zestaw ikon bwpx.icns autorstwa Paula Armstronga.
Całość napędza JoggerPL.
O mnie
Fotografie
Techblog
Strona domowa
Kanał Atom
Zaloguj się