vmario na jabber.gda.pl

Harpagan H-36

Kilka godzin temu wróciłem z pierwszej pętli Harpagana. Był to mój pierwszy Harpagan i zamierzałem przejść ok. 70km. W rzeczywistości pewnie przeszedłem tyle, jednak zaliczone będę miał tylko 50km, bo taka jest formalna długość pojedynczej pętli (liczona po najkrótszych drogach i bez zapasu na błądzenie).

Mam już pewne doświadczenie w InO, jednak Harpagan to inna klasa. 100km w ciągu doby to nie przelewki. Przekonałem się na sobie, jak bardzo taki marsz daje w kość. Zarówno zmęczenie mięśni, jak i ból stóp po całonocnej wędrówce odzywają się bardzo wyraźnie. Do tego dochodzi brak snu, spadek morale na skutek błądzenia, przemoczone nogi, wyczerpanie organizmu. Jak mówią niektórzy: „Na drugiej pętli nie idą nogi, ale głowa”. Co prawda, do drugiej pętli nie dotrwałem, ale, w rzeczy samej, musi ona wymagać dużo samozaparcia i silnej woli.

Parę słów o organizacji. Zdarzyło się trochę potknięć. Start był przesunięty o pół godziny, bo czekaliśmy na mapy; reportaż na żywo ponoć nie był dostępny przez część nocy; niektórzy narzekali też na dokładność map (choć ja nie zauważyłem, by były szczególnie gorsze od tych, z którymi dotąd miałem do czynienia). Poza tym nie było źle. Miejsca do spania, przechowalnia bagażu, prysznice, czajniki do zagotowania wrzątku. Dla mnie to wystarcza.

Koniec końców jestem zadowolony, że wystartowałem w H-36. Dowiedziałem się, jak przebiega ta impreza i jakich problemów należy oczekiwać, zwłaszcza ze strony swojego organizmu. Mam nadzieję, że następnym razem przejdę trochę więcej.