vmario na jabber.gda.pl

Czym jest serce?

Czym jest serce? Czym jest dusza? Czy to ja? Drugi ja? Może prawdziwy ja? W homiliach ks. Piotra Pawlukiewicza przewija się myśl, że serce, to nie tyle siedlisko uczuć, ile coś jakby wewnętrzny rozum. Ono nie tylko czuje, ale także myśli i podejmuje decyzje, w szczególności dotyczące Boga.

W Starym Testamencie nerki oznaczały duchowe wnętrze człowieka, zwłaszcza sumienie. Dziś nikomu nie przychodzi do głowy kojarzyć ich z czymkolwiek innym poza czysto somatyczną funkcją, którą realizują. Za to serce wciąż pozostaje żywym symbolem, tyle że jakoś się zmieniło. Serca, serduszka, mniejsze, większe, czerwone, różowe, a najlepiej jeszcze przebite strzałą. Serca na plakatach i w piosenkach. W Walentynki aż strach otworzyć lodówkę.

Ale jak często mówi się o tym, jak opiekować się sercem? Jak je pielęgnować? O cholesterolu, oczywiście, słyszeli wszyscy, ale kto przypomina nam o tym, by choć raz w ciągu dnia usiąść w ciszy, wyłączyć telewizor, uśmiechnąć się do kogoś bliskiego, nakarmić serce Słowem Bożym? Mam czasem wrażenie, że w tej dzisiejszej serduszkowej infantylności prawdziwe serce nie wie, którędy ma pójść. A przecież to ono decyduje o naszym spojrzeniu na świat. Nie zawsze patrzymy sercem, czyli w świetle Prawdy, ale zawsze serce ma wpływ na to, jak widzimy nasze życie i drugiego człowieka.

Każdy chyba miał kiedyś wrażenie, że od dawna jego rozum o czymś wiedział, że na przykład uznawał słuszność jakiejś prawdy, a mimo to w jego życiu nic się nie zmieniało. Zupełnie jakby coś w środku ignorowało oczywiste fakty, aż któregoś dnia okazuje się, że wreszcie do niego „dotarło”.

Wiesz, że Jezus Cię kocha, a nienawidzisz sam siebie. Wiesz, że pieniądze nie są najważniejsze, ale pracujesz od rana do wieczora siedem dni w tygodniu. Chcesz przebaczyć, a przy najbliższej okazji wypominasz winy… Rozmawiaj ze swoim sercem i zaproś do tej rozmowy Boga. Naprawdę, ono zasługuje, by codziennie się przy nim zatrzymać, a ty sam zasługujesz na sprawne serce.