vmario na jabber.gda.pl

Jednak ta walka nie jest jakąś metaforą, to prawdziwe starcie z Szatanem. Jeżeli ktoś nas obserwuje, notuje skrupulatnie każde zachowanie i czyha by wykorzystać swoją wiedzę i inteligencję przeciwko nam, to jest to właśnie Szatan. Oczywiście, o wiele ładniej wygląda obraz świata bez niego. New Age, scjentologia, tarot, horoskopy, wróżki, spokojny i dobrotliwy Bóg ze swoimi aniołkami — to niektórzy trawią bez większego problemu. Ale Szatan? Nie, to zabobon. Anioł Stróż, który toczy z nim walkę o moją duszę? Nie, no nawet jeżeli jest, to chyba tylko szturchnie mnie czasem, jakbym miał coś głupiego zrobić, bo komu by zależało na mnie dwadzieścia cztery godziny na dobę? A jednak zależy.

Zarzuca się czasem Kościołowi, że postać Diabła w gruncie rzeczy mu służy, że na nim buduje swoją władzę nad ludźmi. Satanizm laveyański odrzuca zatem w równym stopniu Boga, jak i Szatana. Jak mówi Peter H. Gilmore, Najwyższy Kapłan Kościoła Szatana:

Satanism begins with atheism. We begin with the universe and say, “It’s indifferent. There’s no God, there’s no Devil. No one cares!” (…) So by making yourself the primary value in your life, you’re your own God. By being your own God, you are comfortable about making your own decisions about what to value. What’s positive to you, is good. What harms you, is evil.

Ma to być zapewne podstawą do budowy prawdziwej wolności, bo któż lepiej od nas samych wie, co dla nas dobre? Ale życie rozciąga się dalej niż sięga czubek naszego nosa, a nawet to, co dzieje się złego w nas samych nie może zostać przez nas uzdrowione. Potrzebujemy zarówno innych ludzi, jak i Boga, kogoś kto czasem poprowadzi nas za rękę, a czasem rzuci na głęboką wodę, byśmy dokonali rzeczy niezwykłych, o których mówi dzisiejsza Ewangelia:

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, a nawet większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca. A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię.

Wielka to obietnica, nic więc dziwnego, że wciąż słyszymy głos: „Ty masz coś uczynić? Ty, taki słaby, żałosny grzesznik? A coś wczoraj robił? A ile dzisiaj nagrzeszyłeś? Zobacz, jakim ciężarem Bóg cię obarczył. Nie uniesiesz go!” I tak dzień w dzień, nieraz tym głośniej, im lepiej nam idzie. A Jezus czeka na ten jeden znak od nas, by wpaść i zrobić kompletną zadymę. Trzeba jednak najpierw mieć świadomość, że coś naprawdę się dzieje i że jest ktoś, kto nas wyciągnie z opresji.