vmario na jabber.gda.pl

Optyka

Dziś znajomy zabrał mnie na spotkanie z księdzem Piotrem Pawlukiewiczem. Ks. Pawlukiewicz miał wykład pt. „Czy Bóg jest nam potrzebny do szczęścia?” na AWFiS. Chyba zostałem fanem retoryki tego człowieka. Można go słuchać i słuchać. Poczucie humoru, prostota słów, które przekazują tak wiele, które dotykają i serca, i rozumu, historie, czasem zabawne, czasem smutne, ale zawsze ukazujące świat, w którym żyjemy; wszystko to sprawia, że nie sposób zignorować jego przekaz.

W wykładzie, którego wysłuchałem, ks. Pawlukiewicz mówił o tym, co Bóg nam daje, a czego nie można znaleźć nigdzie indziej. Przypominał o naszym upodobaniu do kłamstwa, ukrywaniu samego siebie, o krótkich chwilach, gdy mamy okazję naprawdę poznać swoje wnętrze. A najwięcej było o patrzeniu na świat. Wydaje nam się, że widzimy go takim, jakim jest, ale to nie jest prawda. Kiedyś, dawno temu, zapragnęliśmy widzieć świat tak, jak widzi go Bóg. Szatan podpowiedział nam, jak to zrobić. Wystarczyło zerwać jeden owoc, raz spojrzeć na świat, nie mając na uwadze Bożych nakazów i zakazów, stworzyć świat i w ten sposób go zobaczyć — zupełnie jak Bóg.

Dziś wciąż stwarzamy: świat, ludzi dokoła i w końcu siebie. Zależnie od humoru, wspomnień i przekonań widzimy potwory, anioły, burze i tęcze. Na tych fałszywych obrazach próbujemy budować nasze życie. Nie chcemy rozmawiać, bo z góry znamy odpowiedzi. Boimy się konfrontacji, bo musielibyśmy zobaczyć to, czego nie chcemy widzieć. Uciekamy w telewizję, Internet, książki, zabawę, pracę, by czymś przykryć własną nagość, która w pewnym momencie stała się utrapieniem.

W naszym świecie jest tłoczno, gwarnie, a przynajmniej hałaśliwie, zatem bezpiecznie, bo niewiele można usłyszeć i dostrzec. Nikt nie każe nam wywracać duszy na lewą stronę, spojrzeć na siebie z boku, pomyśleć o tym, co robią nasi bliscy, gdy odwracamy wzrok, gdy zostają sami. Brak nam skupienia, by spojrzeć na wszystko oczami Jezusa. A bez skupienia nie ma ostrego obrazu.