vmario na jabber.gda.pl

Wobec tego szaleństwo, takie „społeczne”, nie „medyczne”, musi implikować postrzeganie reszty świata jako obłąkańców. Bo skoro oni gonią za pieniądzem, awansami, lepszym i nowszym samochodem, a nie potrafią czasem rzucić tego w diabły, upić się zapachem lasu, wydać ciężko zarobionych pieniędzy na coś ładnego, a całkiem zbędnego (czym na dodatek nie sposób się pochwalić przed znajomymi), to w ich głowach musi dziać się coś bardzo niedobrego.

Skoro Cię coś boli, powinieneś płakać, nie więcej pracować. Skoro nienawidzisz swojej pracy, a możesz na życie zarabiać inaczej, to wybierz mniejsze dochody i przyjemność z każdego dnia, nie mękę za biurkiem. Wreszcie: skoro chcesz się modlić, śpiewać, biegać, namalować obraz, to czy musisz udawać, że to jakiś wybryk, że na co dzień się takimi głupotami nie zajmujesz? A przecież jeszcze przed nadejściem w Polsce ery kapitalizmu, opisał Ryszard Głowacki w „Algorytmie pustki” świat, gdzie każdego nakierowuje się na drogę obłąkania, bo gdy oszalała większa część świata, zmieniła się norma — o 180 stopni.

Nie uwiera Cię czasem ta telewizyjno-internetowa normalność? Nie masz ochoty przypisać rzeczom błachym znaczenia priorytetowego, po to, by zrewidować swój system wartości? Wyobraź sobie, że lubiąc np. morze chcesz, by stało się dla Ciebie celem życia. Nagle wszystko staje się albo wrogiem — bo Cię od morza odciąga, albo sprzymierzeńcem — bo Cię do morza zbliża. Ale są rzeczy ważniejsze od szumu fal, są sprawy nie-błache. A gdyby tak celem stało się szczęście drugiego człowieka? Miłość? Bóg?

Normalność to śliski temat, bo często stawia się znak równości między nią a jedynym słusznym sposobem na życie, ale przecież normalność przyrównuje się też do przeciętności, konformizmu czy tumiwisizmu. A te „małe” szaleństwo, to świadome postawienie swojego postrzegania świata przed wszystkim innym może stać się sposobem na zachowanie zdrowych zmysłów.