vmario na jabber.gda.pl

Nawrót do grzechu

Gdy duch nieczysty opuści człowieka, błąka się po miejscach bezwodnych, szukając spoczynku. A gdy go nie znajduje, mówi: „Wrócę do swego domu, skąd wyszedłem”. Przychodzi i zastaje go wymiecionym i przyozdobionym. Wtedy idzie i bierze siedmiu innych duchów, złośliwszych niż on sam; wchodzą i mieszkają tam. I stan późniejszy owego człowieka staje się gorszy niż poprzednio.

Znowu chciałem bardziej optymistycznie, ale w sumie… tak właśnie jest dobrze. Bo nie ma co żyć samym optymizmem czy, momentami, wręcz tumiwisizmem. Jutro wykonuję skok w czasoprzestrzeni do Gdańska, a z rozpędu warto skorzystać i wziąć się za sprawy ważne w sposób odpowiedzialny. Jestem spakowany, jakoś tam uporządkowany, może nawet tak trochę wewnętrznie.

Nie wolno poddać się pokusie: że zmęczony podróżą, że od jutra, że jeszcze tyle czasu. Trzeba na spokojnie, ale z uporem ze swoimi słabościami walczyć. Czasem to grzech, czasem raczej przywara, ale nie ma co się oglądać za siebie i mówić „bo przecież dotąd jakoś z tym żyłem i co? było tak źle?”. Trzeba: do przodu i z Bogiem.