vmario na jabber.gda.pl

Jaskółka, czarny sztylet

Jaskółka, czarny sztylet, wydarty z piersi wiatru
Nagła smutku kotwica, z niewidzialnego jachtu
Katedra ją złowiła w sklepienia sieć wysoką
Jak śmierć kamienna bryła
Jak wyrok na prostokąt.
Jaskółka błyskawica w kościele obumarłym
Tnie jak czarne nożyce lęk, który ją ogarnia

(…)

Przeraża mnie ta chwila, która jej wolność skradła
Jaskółka, czarny brylant wrzucony tu przez diabła

Na wieczne wirowanie, na bezszelestną mękę
Na gniazda niezaznanie, na przeklinanie piękna

I my tak samo czasem, jakby przez Złego wrzuceni w ten świat, krążymy wokół własnego smutku, a wszystko dokoła zdaje się więzieniem i tylko jedno rozwiązanie cicho pobrzmiewa: by rzucić się w dół, lecieć, coraz prędzej i prędzej, aż do spotkania z ziemią…

A przecież wystarczyłoby przysiąść gdzieś na belce. Przez chwilę nie pędzić na złamanie karku. Nagle pojawiłoby się tak wiele ciszy i spokoju. I św. Piotr swoim mądrym wzrokiem patrzyłby z obrazu: „Zaufaj, jak ja, że masz tu jednak swoją rolę do odegrania”.