vmario na jabber.gda.pl

Malec nie był bynajmniej sam: zestresowany rodzic syczał na mnie groźnie, zrobiłem więc jeszcze kilka zdjęć i zostawiłem ptaki w spokoju.

Dziś zaś przeszedłem się na spacer do lasu, a las mnie zaskoczył. Przyzwyczajony raczej do bieli śniegu niż zieleni listowia z trudem odnajdywałem „moje” ścieżki. Nawet leszczynowy kij, który od ostatniego spotkania czekał oparty o drzewo i wbity w ziemię, spłatał mi psikusa i wypuścił anemiczne pędy, co niechybnie skojarzyło mi się z laską Aarona.

Wszystko dokoła tętniło życiem. Zdawało się, że idzie się nie po mchu, ale po jakimś żywym stworzeniu, które lada chwila podniesie się z popołudniowej drzemki. Nic takiego jednak się nie stało, nawet entowie nie raczyli wyjść mi naprzeciw. W roli gospodarzy wystąpiły za to żaby pospołu z komarami. Sprzyjał im podmokły grunt — deszcze zmieniły bagna w oczka wodne, które wyglądały całkiem ładnie, ale zmuszały do chodzenia na przełaj, a ponadto ich urokiem trudno było się cieszyć, będąc podgryzanym przez owady.

Niewątlipiwie jednak z radością powróciłem do lasu :D