vmario na jabber.gda.pl

Gdy wstąpię do nieba, tam jesteś;
jesteś przy mnie, gdy się w Szeolu położę.
Gdybym wziął skrzydła jutrzenki
zamieszkał na krańcu morza,
tam również Twa ręka będzie mnie wiodła
i podtrzyma mnie Twoja prawica.

Ps 139,8–10

Trudno jest zaufać. Obiecujesz trwać przy mnie, ale jak mam w to wierzyć, skoro ja nie potrafię trwać przy Tobie? Choć powinienem wiedzieć, że jesteś moją jedyną drogą, łatwo od Ciebie odchodzę. A Ty mówisz, że mnie, słabego, nie opuścisz! Czy rzeczywiście jestem Ci aż tak potrzebny?

Rzucisz wszystko inne i pójdziesz szukać jednej owcy? Jak to możliwe, że każdego kochasz tak samo, że każdego mierzysz jedną miarą, miarą doskonałą... Ale gdy Miłością będziesz mierzył, ile mnie zostanie?

Wybadaj mnie, Boże, i poznaj me serce;
doświadcz mnie i poznaj moje troski (...)

Ps 139,23

Znasz mnie od początku do końca. W to czasem łatwiej wierzyć niż w Miłość. To prostsze — znać, niż — kochać. A jeżeli zna się kogoś z wszystkimi jego wadami, z każdą słabością, kroplą goryczy i gniewu, obok tego, co w nim bezsprzecznie dobre… jak wtedy można bez wahania kochać?

(...) i zobacz, czy nie podążam drogą nieprawości,
a prowadź mnie drogą odwieczną!

Ps 139,24

Bo jeżeli mnie nie poprowadzisz, kto nada sens mojemu życiu? Po toś mnie stworzył, bym tą drogą poszedł, ale bez Twoich silnych ramion sobie nie poradzę. Na nic się nie zdam, jeżeli nie pozwolę Ci co dzień stwarzać się na nowo.