Od wieków człowiek pozostaje jedną z najciekawszych ksiąg, i to zarówno człowiek w ogólności, jedyna na Ziemi istota obdarzona inteligencją, jak też każdy człowiek z osobna, indywidualność, której doświadczenia zawsze potrafią wnieść coś do Twojego życia.
Oczywiście, są ludzie, którzy zdają się nie mieć nic ciekawego do powiedzenia, ale nie przypominam sobie sytuacji, bym spotkał kogoś, kogo historia czegoś by mnie nie uczyła. Nieliczni piszą książki, ale jak mało jest tych, którzy sami nie są książką!
Siadasz, zaczynasz kogoś słuchać i nagle widzisz kolejny z miliardów światów, jakie ludzie noszą w sobie, a raczej jeszcze jeden sposób patrzenia na rzeczywistość, w której wszyscy żyjemy. Nie zawsze takie spotkanie daje satysfakcję obcowania z pięknem, nie zawsze Cię ubogaca, warto jednak wczytywać się w ludzi dla tych, którzy ukształtują w nas coś na lepsze. Czy to będzie uczciwość w interesach, czy wrażliwość na czerwień zachodu Słońca, czy świadomość, że za wolność warto oddać życie — jeżeli wzrośniesz przez taką lekturę, możesz być szczęśliwy, że spotkałeś kogoś interesującego.
Internet jest niezwykłym medium, bo ułatwia ludziom otwarcie się. Tu właśnie, szczególnie od upowszechnienia się blogów, możesz czytać nie tylko starannie przemyślane, ułożone i sztywne myśli (które przecież też dają bardzo wiele!), ale również swobodne rozważane. One dają szansę odebrać to, czego ktoś nawet nie starał się przekazać, a zawarł między wierszami.
Czasem boję się ekshibicjonizmu, pisania na pokaz, lansowania się, zagubienia siebie w tym wielkim śmietniku opartym o TCP/IP, zamiast o głos i spojrzenie. Ale czy przed wiekami ludzie nie pisali dzienników? A czy nie jest miło pomyśleć, że cząstka tego, co jest we mnie, ma szansę mnie przeżyć?
Jesteś moją siłą
I okrzykiem moim:
„Nie pozostawi mnie Pan bez pociechy
Bez otuchy iść nie pozwoli!”.
To o Tobie mówią moje wargi:
„Pozostałem sam pośród burzy”,
Bo gdy świat opuściłem,
Samotność moja była Twoją obecnością.
W milczeniu głos Twój usłyszałem
I w bezmiłości dotknąłeś mego serca.
Inaczej teraz już iść nie chcę między ludzi,
Jak z Tobą, Panie, do końca dni.
… zdystansuj się do siebie. Ludzie nie tego chcą, byś zawsze wiedział, ale by, gdy jednak wiesz, umiał im z uśmiechem pomóc. Nie staniesz się ważniejszy przez bycie gburem, choćbyś uważał, że do takiego zachowania masz pełne prawo, czy to z racji doświadczeń życiowych, czy z powodu wykonywanej pracy.
Dla bliskich staniesz się ważniejszy, nie wtedy, gdy będziesz podkreślał swoją rolę w ich życiu (raczej ich w Twoim!), ale gdy będą mogli zawsze przyjść do Ciebie, wiedząc, że choć to dla Ciebie „oczywiste”, nie usłyszą „Znowu… grrr…”.
Nauczyłem się, że człowiek ma prawo patrzeć na drugiego z góry tylko wówczas, kiedy chce mu pomóc, aby się podniósł.
Johny Welch
(Co ciekawe, powyższe słowa są często przypisywane kolumbijskiemu powieściopisarzowi Gabrielowi Garcíi Márquezowi, ale w rzeczywistości podobno pochodzą od meksykańskiego brzuchomówcy Johny’ego Welcha. Szczegóły znajdziecie na atrapa.net oraz tutaj.)
Choćbyś udawał przed sobą samym, że potrafisz być niezależny, koniec końców i tak zawsze się okazuje, że z każdą bliższą osobą łączy Cię sieć cienkich zależności. Możesz zerwać większość z nich, ale dopóki trwa choć jedna, możesz tylko coraź bardziej plątać się w tym kłębku. Jeżeli chcesz być nieskrępowany, nie zrywaj ich, ale porządkuj.
Nitki to uczucia. Uczucia, które uzewnętrzniasz to emocje. Masz prawo do jednego i drugiego. Jako człowiek będziesz innych ludzi zarówno kochać, jak i nienawidzić. Zawsze też możesz być pewny tego, że w końcu emocje dadzą o sobie znać, choćbyś myślał, żeś jak głaz. Nie tłum w sobie zbyt wiele, bo zaczniesz udawać kogoś, kim nie jesteś, a to zawsze kończy się źle.
Dopóki nie skorzystałem z Internetu, nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów.
Stanisław Lem
Pesymizm jest zły. Owszem, i ja mówię sobie czasem: „Byle nie zapeszyć, bo się nie uda. Trzeba się przygotować na najgorsze”. Ale pesymizm to nie jest przygotowanie na najgorsze. To oczekiwanie najgorszego. A zapeszyć się nie da. Nie ma mechanizmu, który działa w ten sposób, że karze nas za pozytywne myślenie porażką, a wynagradza negatywne sukcesem. Pesymizm bowiem przynosi przede wszystkim zwątpienie, przygnębienie i lęk.
Bardzo lubię, gdy siedzę w domu, nie muszę wychodzić, a za oknem pada. Tak samo lubię zimą patrzeć na słupek w termometrze, opadający do -20°C. Jak wraca się z takiego mrozu (albo deszczu) do ciepłego mieszkania też jest bardzo przyjemnie (chyba że osiągnęło się stan bliski hipotermii).
Ale dziś trzeba założyć garnitur i jechać na egzamin. Ponieważ ma padać prawie cały dzień, a w przejaśnienie pewnie nie trafię, wolałbym jednak, by nie padało.
Sławię Cię, Panie, za to, żeś mnie stworzył
(z refrenu psalmu responsoryjnego)
Choć wczoraj chciałem umrzeć. Choć w moich oczach tak… pusto. Pomimo pytania: „Po co ja temu światu?”.
Nie widzę drogi dla siebie. Wszystko, co czynię, zdaje się być bez celu.
A później przychodzi chwila, gdy mówisz, że potrzebujesz moich rąk i ust, i umysłu, i serca. Ja Ci odpowiadam — tak słaby jestem… Wiem, mógłbym zrobić to, czego ode mnie wymagasz, ale boję się. Tak długo szedłem w ciemności, że boję się rozpalić płomień. Przeraża mnie myśl, że zmieniłbym tak wiele w swoim życiu i nagle został sam. Gdzie miałbym wtedy uciec?
Chruściana brama,
Której zasuwą
Ten oto ślimak.
Nauczył mnie tego Mistrz Oryu:
Umysł może sprowadzić chorobę.
Rozbiłem harfę, wyrzuciłem tykwę i torbę,
Przestałem szukać złota w amalgamatach.
2007–2011 Mariusz Chilmon, Augustów — Gdańsk
Teksty, zdjęcia i inne zasoby mojego autorstwa na tej stronie są objęte licencją Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Polska, o ile nie zaznaczono inaczej.
Szablon powstał przy użyciu Wolnego Oprogramowania.
Wykorzystano zestaw ikon bwpx.icns autorstwa Paula Armstronga.
Całość napędza JoggerPL.
O mnie
Fotografie
Techblog
Strona domowa
Kanał Atom
Zaloguj się